زندگیم سرد شده...

خوب خدارو خوش نمیاد تنهاش بذاری. مریضه. اما آخه سه ماه!؟ چرا دختراش دنبالش نمیان لااقل. تا سه هفته رو میتونم بپذیرم اما سه ماه خیلی زور داره. به هر حال صلاح کارت رو خودت میدونی. خدا صبرت بده. ما که شش روز مجبوری به اصرار شوهرم، خونه یکی از فامیلای شوهرم بودیم.(که همیشه مادرشوهرم میگه هفته هفته خونشون موندن) شبها که همیشه حاضری میدادن، تخم مرغ و نون پنیر و اینقدرم خانمش سرسنگین و سرد بود که نهایت نداره که شبا با گریه میخوابیدم. همه ظرفا رو میشستم. یه بارم ناهار درست کردم. بعدم تو یک سال به جبرانش شاید کم کم بیست بار غذا دادم و 7یا8 بارم مهمونیشون کردم. تو بک سال! بازم منتشون سرمونه.

خودت صلاح کارتو با خوبی و زبون خوش پیدا کن.که این زحمتات به باد نره.از خودتم زیاد کارنکش و توقع نداشته باش. چه خبره مگه؟

رک به شوهرت بگو نمیتونم. خودش معذب نیس برادراش میان؟ کی کنار همین؟ بهترین سالهای آدم اول زندگیشه. خیلی پررو هستن اینا دیگه