استارتر یکی از دوستام می گفت
آدم ها وقتی تازه باهم آشنا میشن ... برای هم جذابن
مثل یه غریبه که دوست داری ببینی از کدوم دسته از آدمهاست
کم کم خوشت میاد ازش یجورایی کم کم کشفش میکنی
بعد یه مدت که کامل کشفش کردی جذابیت اولیه رو برات نداره ...
شایدم واژه ی کشف کردن مناسب این حالت نباشه
اما چه دختر باشه دوستت چه پسر
همیشه همه ی احساستو برای کسی بروز نده حتی اگرم هست بزار تو دلت بمونه .. ادم های کم تر دست یافتنی برای بقیه جذاب ترن ..
مهربون باش باهاش حرف بزن .. ولی ضایع نباش که چقدر عاشق حرف زدن باهاشی .. اون یه مرحله ای به بعد اشکار میشه که تو مطمعن باشی این ادم یه فرقی با بقیه ادم ها داره
خب حقیقتا شادم . خوشبینم . پراز انرژی .
ولی نه هیچوقت تو فاز عاشقی و دوست داشتن بودن . نه وقتی کسی بم ابراز علاقه میکرد نمیگفتم وای منم همینطور :)
کنارش میموندم ولی نه تماما.
حالا زمین چرخید و نوبتِ خودم رسیده .
حیقتا وسط یع نمیدونم بزرگ گیرکردم
سه سال پیش روز اولی که دیدمش! از همون اول مجذوبش شدم . رفتم جلو اعتمادشو بدست اوردم ... بم اعتماد کرد اعتمادی که بقول خودش به هیچکسی نکرده بودم . شناختمش ارزیابیش کردم ... گفتم بزار ببینم این فرد ارزششو داره یا نه . ادم دو زاری هست یا نه . از اون موقعه تا حالا هنوز باهمیم . خوبیم . خیلی رفتن اومدن تو زتدگیش ولی من همیشه موندم پیشش . حالا این روزا میبینم خیلی دوسش دارم خیلی ! دلم براش تنگ میشه . حتی وقتی کنار دستم نشسته . ولی نمیتونم بش بگم هی فلانی . خیلی دوستت دارم
من نمیدونم شما دختری یا پسر اما به هر حال من حرفایی که میزنم در مورد یه انسان صدق میکنه نه جنسیتش ...
به نظر ترس از دست دادنش باعث میشه بهش نگی ؟ میترسی رفتارش عوض بشه ؟ یا حس حقارت و سر افکندگی بهت دست میده که اعتراف کنی ؟؟
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
