در خیالات خودم،در زیر بارانی که نیست...میرسم باتو به خانه،از خیابانی که نیست...می نشینی روبرویم،خستگی در میکنی...چای میریزم برایت،توی فنجانی که نیست...باز میخندی ومی پرسی که حالت بهتر است؟باز می خندم که خیلی،گرچه می دانی که نیست...شعر میخوانم برایت،واژه ها گل می کنند...یاس ومریم می گذارم،توی گلدانی که نیست...چشم می دوزم به چشمت،می شود آیا کمی...دستهایم را بگیری،بین دستانی که نیست...وقت رفتن می شود،بابغض می گویم نرو...پشت پایت اشک می ریزم،در ایوانی که نیست...می روی وخانه لبریز ازنبودت می شود...باز تنها می شوم،بایاد مهمانی که نیست...
❤الو سلام ببخشید منزل خداست؟ منم همون مزاحمی که اتفاقا آشناست*هزاربار دلم گرفته این شماره رو*ولی چرا هنوز پشت خط در انتظار یک صداست*شماکه گفتی واجبه جواب سلام هرکسی*چی شد به مارسیدبازحساب بنده هاجداست*اجازه میدی که برات یه کم دردودل کنم*آخه شنیدم که فقط اسم تو مرهم وشفاست*حتی اگه چیزی نگی کلی دلم سبک میشه*چون میدونه که میشنوی وقتی تو این حال و هواست*الو دوباره قطع و وصل سیم ها شروع شده*خرابی از دل منه یا شاید از این سیم هاست*الو منو ببخش اگه بازم مزاحمت شدم*دوباره زنگ میزنم تا خدا خداست