دوست عزیز از کامنت هاتون متوجه شدم هم شما و هم همسرتون اولا ریز و درشتی مسایل بین خودتونو به خانواده هاتون منتقل میکنید و دوما به خانوادهاتون اجازه میدید که در مسائلی شخصی شما دو نفر دخالت کنند، در تصمیمهاتون تاثیر بگذارند و از اون بدتربه جای شما تصمیم بگیرند. این رویه بزرگترین آفت زندگی مشترک هست.
دوستانه بهتون میگم تا زمانی که با حرف مادرتون تصمیم به طلاق میگیرید و با حرف دیگه ای از ایشون از طلاق پشیمون میشید نمیتونید با این آقا با هر کس دیگه ای زندگی مشترکی تشکیل بدید که توش موفق باشید.برای ازدواج موفق وجود بلوغ فکری، استقلال فکری، محبت، وفاداری، از خودگذشتگی، صبر و احترام در هر دو طرف رابطه لازمه.
یکسری حد و مرزها تو روابط بین دو نفر هست که اگر از اونها خارج شید برگشتن به روال سابقو خیلی سخت یا حتی ناممکن میکنه.
پیشنهاد میدم حتما به یک مشاور یا روانشناس مراجعه کنید تا برای حل مشکلتون یک راه علمی و منطقی پیش پاتون برداره.
انشاالله هرچی که بهتره، واستون پیش بیاد.