عزیزم اینجوری پیش بری اذیت میشی مخصوصا اینکه شما وارد دهه ای میشی که پر از شر و شور و هیجانه و شوهرتون داره وارد دهه ای میشه که طالب ثبات و ارامش و سکونه
واقعا باید همدیگه رو درک کنید. شما هر دو هیچ تقصیری ندارید ..یعنی بخودتون هیچ ایرادی نگیرید که چرا همش بحث دارین..این طبیعت فکری و روحی و جسمیتون هست که بخاطر بودن توی دوتا برهه ی مختلف زندگی دارید از خودتون بروز میدید . به عدم تفاهم و لج و لجبازی و نخواستن و دوست داشتن ربطش ندید..فقط کافیه همو درک کنید
شاید از یمرد توقع انچنان نره که بتونه خودشو با شما وفق بده ولی گلم بخاطر زندگیت هم که شده ذهن و فکرتو ببر سمتی که بتونی همسرتو راضی نگه داری.نمیگم قربانی رابطه با همسرت باش ولی بعنوان نگه دارنده ی بنیان یخانواده بعنوان چهار ستون یه خانه بعنوان مادر اینده... قدرت اینو بدست بیار که زندگیتو برای همیشه کنار مردی که میتونه برات یهمسر خوب باشه حفظ کنی