ترس

تایم میگرفتم که چند ثانیه طول میکشه تا در اسانسور باز بشه. بعد سوار میشدم و چشمامو میبستم و گوشامو میگرفتم و میشمردم تا برسیم. 

یا با همسرم که بهش اطمینان داشتم و مسخره نمیکرد سوار میشدم. 

بعد تنهایی و کم کم عادی شد. 

قبلش خیلی به احتمال باز نشدن در و سقوط فکرمیکردم. الان از قبل بررسی نمیکنم . البته کمی افسردگی هم داشتم که با مشاورت برطرف کردمش. اون ک خوب شد اینم درمان شد 

وقتی به راننده نگاه کنی و فکرنکنی یه ماشین بی اختیاره ترست میریزه. با کسی که بهش اعتماد داری و نمیخنده بهت یک. مسیرو چند بار برو تا عادی بشه