هر چقدر که می توانی صبور باش
آرام و صبور.......
نه اینکه غصه ها را رج به رج ، ردیف به ردیف ، بچینی توی دلت ودم نزنی و غمباد بگیری و آن وقت بگویی که صبورم
صبور باش یعنی:
آنقدر فتیله ی چراغِ توکلت را بالا بکشی
که نور آرامش حضورش
تمام دلت را روشن کند...
تمام دلت را به امید فردا که نه....
به امنیت همین لحظه...
به شیرینی همین آن...
روشن روشن کند...
بگذار باران گریه هایت که تمام شد
آفتاب مهربانی اش بتاباد
به گوشه گوشه ی دل و جانت...
