از پنج شش سالگیم همه ی نقاشیام دخترایی بود با لباسایی دقیقا شکل همین مدل عکسا
لباسای پرنسسی
کمر باریک که زیرش شکل هفته، دامن پفی، یقه این شکلی
آرزوم بود زودتر بزرگ شم، عروس شم، خودم از این لباسا بپوشم
اما هیچ وقت فرصتش برام پیش نیومد.... 😞
نه جشن نامزدی داشتم، نه حنابندون،نه هیچ چیز دیگه
دیگه هیچ وقت نمیتونم
تا آخر عمر باید با حسرت بهشون نگاه کنم
و بقیه رو ببینم که می پوشن


