من بچه وسطی بودم قبل من دختر و بعد من پسر. هم دومی بودم هم جنسیتم تکراری بود هم بعد من پسر بود... خلاصه نه توجه کافی بهم میشد نه تشویق تازه دائما در حال تحقیر هم بودم. از وقتی یادمه هیچوقت اعتماد ب نفس نداشتم بارها مشاور رفتم و لامصب مشکلم ریشه ای تر از این حرفاست. قربون صدقه خودم میرم از خودم تعریف میکنم اما اون ته ته یه صدایی میگه نه نیستی و من واقعا نمیتونم نادیده ش بگیرم
حالا لطفا تجربیات خودتون رو بهم بگید. اگه کسی عین من بوده و تونسته حتی ده درصد حالشو خوب کنه روشش چی بوده؟ چیکار کنم این عادت بد کودکی درست شه؟ خودمو لایق چیزی نمیدونم.... البته هزاربار گفتم من لایق بهترینهام ولی خب اون صدا نمیزاره باور کنم
