متن و ترجمه ذکر یونسیه به شرح ذیل است:
«لَّا إِلَهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَانَكَ إِنِّی كُنتُ مِنَ الظَّالِمِینَ» (الأنبیاء، 87 و 88)
ترجمه: (گفت:) معبودی (الهی) جز تو نیست، منزهی تو، من از ظالمین بودم (به خودم ظلم کردم) *
که خداوند کریم در پاسخ و استجابت میفرماید:
«فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَنَجَّینَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَكَذَلِكَ نُنجِی الْمُؤْمِنِینَ»(الأنبیاء، 87 و 88)
پس [دعاى] او را برآورده كردیم و او را از اندوه رهانیدیم و مؤمنان را [نیز] این چنین نجات مىدهیم.
الف – این ادعا که «بیان و استمرار ذکر یونسیه اذن استاد میخواهد»، دروغی مانند: «ذکر لا إله الا الله، نگویید که فقر میآورد» - «زیارت عاشورا نخوانید که لعن دارد» - «زیارت نروید و توسل نکنید که شرک است» و ... میباشد و هدفی از این دروغها به جز دور کردن مسلمانان از آموزهها و آموزگاران وحی و بالتبع دور کردن از خداوند متعال نمیباشد.
ب – استاد و مربی اولیه، همان خداوند علیم و حکیم است که این ذکر را به حضرت آدم علیهالسلام آموخت و بدین واسطه توبهاش را قبول کرد و به حضرت یونس علیهالسلام آموخت و بدین واسطه مورد لطف و رحمتش قرار داد و توسط پیامبر اکرم و اهل بیت صلوات الله علیهم اجمعین به همگان آموخت و توصیه کرد، تا بدین واسطه گناهانشان را ببخشد و اگر چنین دعا کردند، همّ و غمّشان را بر طرف سازد.
ب – استاد، مربی و صاحب اذن این ذکر، پس از خداوند حکیم و به امر او، حضرت رسول اکرم صلوات الله علیه و آله است که به همگان فرمود:
«آیا به شما خبر دهم از دعایى كه هرگاه غم و گرفتارى پیش آمد آن ادعا را بخوانید گشایش حاصل شود؟ اصحاب گفتند: آرى اى رسول خدا. آن حضرت فرمود: دعاى یونس كه طعمه ماهى شد: لا اله الا انت سبحانك انى كنت من الظالمین»
استاد، مربی و اجازه دهنده امیرالمؤمنین امام علی علیهالسلام هستند که ضمن مداومت خود و توصیه بر این ذکر، در دعای کمیل به آن استناد نموده و عرض مینماید: «لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ سُبْحانَكَ وَ بِحَمْدِكَ ظَلَمْتُ نَفْسى وَ تَجَرَّأتُ بِجَهْلى ...».
استاد، مربی و اجازه دهنده، امام صادق علیهالسلام است که فرمود: «عجب دارم از كسى كه غم زده است چطور این دعا را نمى خواند [لَّا إِلَهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَانَكَ إِنِّی كُنتُ مِنَ الظَّالِمِینَ]؟! چرا كه خداوند به دنبال آن مىفرماید: [فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَنَجَّینَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَكَذَلِكَ نُنجِی الْمُؤْمِنِینَ - ما او را پاسخ دادیم و از غم نجات دادیم و این چنین مؤ منان را نجات مى دهیم]» ( خصال شیخ صدوق ج1 / 241 باب احادیث چهارگانه)
دقت شود که بخش دوم این آیه، وعده و تضمین خداوند منّان بر استجابت دعای گوینده است.
ج – ذکر یونسیه از اذکار بسیار گرانقدر است، نه برای باز شدن چشم برزخی! بلکه برای زدودن هر همّ و غمی، برای رفع مشکلات، برای گشایش در امور، برای شفای بیماریها ... و بیشتر از همه برای تفکر، تعقل و تدبر در مفهوم آن که موجب استجابت بیشتر میگردد. چرا که در این ذکر هم انسان اقرار میکند که الهی جز او نیست که بتواند چارهساز باشد – هم اذعان دارد که حق تعالی منزه (سبحان) است و از او بد و شر صادر نمیگردد، پس گرفتاریها از کردهی خودمان است – هم امیدوار میشود که به رغم نادانیها، جهالتها و گناهان، اگر رو به خدا کرد و از او خواست، او کریمانه استجابت کرده و نجاتش میدهد. همین فهم و باور، خودش باز شدن چشم برزخی است.