راستش من خودم الان رشته روانشناسی میخونم،از وقتی پسرم دنیا اومده همش در حال تحقیقم که چطور باهاش برخورد کنم که درست باشه،
در مورد این رفتار پسرم مشکل ما بزرگترها هستیم،بچه ها به ما نگاه میکنن و رفتار مارو تقلید میکنن
واقعیت اینه هم من هم خیلی از مادرای دیگه ابتدا از اینکه میبینن بچشون حرف میزنه لذت میبرن و دوست دارن یه جورایی باهاش کل کل کنن تا کلمات قلمبه و سلمبه بیشتری بشنون از فرزندشون حتی وقتی بچه ساکته هی دلمون میخواد به حرف بیاریمش باهاش بحث و یکی دوتا کنیم
ولی زیاده روی تو این کار باعث میشه بچه حاضر جواب بشه
با مشاور هم که صحبت کردم همین ها رو گفت و باید خودم قاطع برخورد کنم یه چیزی میخوام انجام بده مستقیم بگم مامان اون کار رو انجام بده،
نه اینکه بگم مامان وسایلتو جمع میکنی؟چون با حالت سوالی گفتم اونم یه جوابی براش آماده میکنه و با هر جمله ی سوالی من اون یه جواب دیگه میگه،چرا جمع نمیکنی؟چرا خسته؟مگه چیکار کردی؟من ظرف میشورم توهم باید وسایلتو جمع کنی و.....
ببخشید طولانی شد،به نظر جز واجباته همه ی ما مادرها کتابهای روانشناسی رو مطالعه کنیم