امروز چهارمین روزیه که بیمارستان بستری ام چه اطرافیانم چه خانوادم کسی نیومده بهم سر بزنه در حالی که اونا وقتی مشکلی براشون پیش میاد من اولین نفری هستم که به فکرشونم هر کاری از دستم بربیاد انجام میدم چه مالی چه بقیه چیزا حتی شده از خودم میگذرم و به فکر اونام شوهر بیچاره ام عین پروانه دور سرم میچرخید که کمبودی حس نکنم پیش اون به روی خودم نمیارم ولی دلم گرفته از این تنهایی و بی کسی