امروز چهارمین روزیه که بیمارستان بستری ام چه اطرافیانم چه خانوادم کسی نیومده بهم سر بزنه در حالی که اونا وقتی مشکلی براشون پیش میاد من اولین نفری هستم که به فکرشونم هر کاری از دستم بربیاد انجام میدم چه مالی چه بقیه چیزا حتی شده از خودم میگذرم و به فکر اونام شوهر بیچاره ام عین پروانه دور سرم میچرخید که کمبودی حس نکنم پیش اون به روی خودم نمیارم ولی دلم گرفته از این تنهایی و بی کسی
یه چیزی که من توی بهترینو دوست دارم اینه که عکسا و تجربه های واقعی مردم رو داره توش.مثلا دیروز دنبال قالیشویی بودم خوب کمکم کرد. امروزم دکتر برای بچه میخواستم باز به دردم خورد.برای ما مامانا که همیشه کلی کار داریم خیلی کاربردی و جمع و جوره