فکر کن تشنه یک لحظه نگاهش باشی
برود با کسی و چشم به راهش باشی
فکر کن قصد کند دشمن جانت بشود
و تو سرباز ترین مرد سپاهش باشی
مثل سرباز زمین خورده رهایت بکند
تا نفس هست ولی پشت و پناهش باشی
دیگری دست به دور کمرش حلقه کند
تو ولی شیفته ی صورت ماهش باشی
پیش چشم همه لب روی لبش بگذارد
آرزو داشته باشی که گناهش باشی
فکر کن معتقد خوشگذرانی باشد
و تو با چشم تر و بغض، گواهش باشی
گریه ات کاسه اشکی بشود پشت سرش
برود با کسی و چشم به راهش باشی.
-علی صفری.
دلت برای چیش تنگ شده دقیقا؟ تولدی که خراب کرد؟ قولایی که شکست؟ شبايی که گریه کردی؟ روزایی که نیازش داشتی و نبود؟ پیامایی که منتظرش موندی؟ اون اضطراب همیشگی؟ تلاشایی که به چشمش نیومد؟
بیتوجهیاش؟
تلافیش بمونه واسه همون لحظهای که میفهمی چیزی که از دست دادی، فقط یه آدم نبود؛ یه جور دوست داشته شدن بود که دیگه حتی تو خوابتم پیداش نمیکنی.
یکی از تلخ ترین چیزای بزرگسالی اینه که، موقع خیال پردازی و آرزو کردن هم دیگه مجبوری حدتو بدونی.
نمیتونم بپذیرم که تو یه رهگذر بودی، دلم میخواست خونه امنم باشی.
کمی از حالت بگو؟
- دلی ویران، سَری حیران، غمی پنهان، تنی بیجان.
تو خاطره نشدی که دلتنگت بشم؛ تجربه شدی که تکرارت نکنم.
اگه میخواست، امروز یه کاری میکرد که بفهمی یادشی، همینقدر ساده عزیزم.
تو اولين و آخرين پناه من در برابر اين آدماى مزخرف بودى، ممنونم كه با تمام توانت گند زدى به اعتمادى كه بهت داشتم، به احساسى كه بينمون بود و به تصويرى كه ازت توى ذهنم ساخته بودم،ممنونم كه باعث شدى بفهمم حتى آدمى كه فكر مى كنى قراره پناهت باشه، میتونه خودش تبديل بشه به يكى از بزرگترین دليلهای بى اعتماديت.
مکش منت به هر نامرد و مردی
مده دل را به ذلت دست فردی
اگر او را به تو مهر و وفا نیست
اگر او بر جراحاتت دوا نیست
رهایش کن مرنجان خویشتن را
مبر هرگز ز یادت این سخن را
- صائب تبریزی.
ترسم که نباشی، و شبی زار بميرم
یک بار نه، از عشق تو صد بار بمیرم
در محکمه عشق تو محکوم منم من
دستور بده تا که گنهکار بمیرم
رفتی و شده خاطره ها قاتل جانم
عمری که فنا رفته و بیمار بمیرم
گفتم که تحمل بکنم درد فراقت
لبريز شده صبرم و ناچار بمیرم
سهمم شده ازعشقِ تو غمنامه نوشتن
یک شب بغل دفتر و خودکار بميرم
ترسم که نیایی به سراغ من خسته
در زیر همین عکس، به دیوار بمیرم.
-جواد الماسی.
من نمیدانم که بُردم جنگ را یا باختم
زنده بیرون آمدم اما سپر انداختم
از جهنم هیچ باکی نیست وقتی سالها
با جهانی اینچنین هم سوختم هم ساختم
دوست از دشمن مخواه از من که بشناسم رفیق
من که در آیینه خود را دیدم و نشناختم
آنچه باید میکشیدم را کشیدم، هر نفس
آنچه را بایست میپرداختم، پرداختم
سالها سازی به دستم بود و از بیهمتی
هیچ آهنگی برای دلخوشی ننواختم
زندگی شطرنج با خود بود و در ناباوری
فکر میکردم که خواهم برد اما باختم.
-حسین زحمتکش.
داستایوفسکی حتماً خیلی غمگین بوده وقتی گفته:
من داشتم میسوختم که تو اومدی و مرا بابت بوی خاکستر مقصر دانستی.»
و من اون شب، تنها ترین و بی پناه ترین آدم روی زمین بودم.
یجایی میفهمی اگر کسی واقعا بخوادت، لازم نیست همیشه دنبالش بدویی یا خودت و ثابت کنی. خودش راهی پیدا میکنه که تورو توی زندگیش نگه داره. آدمی که برات ارزش قائل باشه با اولین سختی بیخیالت نمیشه.
