فکر کن تشنه یک لحظه نگاهش باشی
برود با کسی و چشم به راهش باشی
فکر کن قصد کند دشمن جانت بشود
و تو سرباز ترین مرد سپاهش باشی
مثل سرباز زمین خورده رهایت بکند
تا نفس هست ولی پشت و پناهش باشی
دیگری دست به دور کمرش حلقه کند
تو ولی شیفته ی صورت ماهش باشی
پیش چشم همه لب روی لبش بگذارد
آرزو داشته باشی که گناهش باشی
فکر کن معتقد خوشگذرانی باشد
و تو با چشم تر و بغض، گواهش باشی
گریه ات کاسه اشکی بشود پشت سرش
برود با کسی و چشم به راهش باشی.
-علی صفری.
دلت برای چیش تنگ شده دقیقا؟ تولدی که خراب کرد؟ قولایی که شکست؟ شبايی که گریه کردی؟ روزایی که نیازش داشتی و نبود؟ پیامایی که منتظرش موندی؟ اون اضطراب همیشگی؟ تلاشایی که به چشمش نیومد؟
بیتوجهیاش؟
تلافیش بمونه واسه همون لحظهای که میفهمی چیزی که از دست دادی، فقط یه آدم نبود؛ یه جور دوست داشته شدن بود که دیگه حتی تو خوابتم پیداش نمیکنی.
یکی از تلخ ترین چیزای بزرگسالی اینه که، موقع خیال پردازی و آرزو کردن هم دیگه مجبوری حدتو بدونی.
نمیتونم بپذیرم که تو یه رهگذر بودی، دلم میخواست خونه امنم باشی.
کمی از حالت بگو؟
- دلی ویران، سَری حیران، غمی پنهان، تنی بیجان.
تو خاطره نشدی که دلتنگت بشم؛ تجربه شدی که تکرارت نکنم.
اگه میخواست، امروز یه کاری میکرد که بفهمی یادشی، همینقدر ساده عزیزم.
