میفهمم
منم اینطورم یه سری چیزا منو متصل میکنه به این دنیا
ولی به نظررررم این ذهنمونه که ما رو بازی میده میترسونه از این چیزا و همین ترس باعث میشه اصلا نتونیم کنار همین آدما لذت ببریم. ولی همین که صدای ذهنمونو خاموش میکنیم، تازه میتونیم کنارشون لذت ببریم و خب اینم باید یادمون باشه که انرژی هیچوقت از بین نمیره، فقط از حالتی به حالت دیگه تبدیل میشه. مثلا مادربزرگ من فوت شده جدیدا، از بین نرفته که، از حالتی به حالت دیگه تبدیل شده. اگه بخوام تشبیهش کنم، اینطور میتونم بگم که قبلا که زنده بود، درخت بود و حالا که مرده، تبدیل به خونه شده. (درخت رو قطع میکنن خونه میسازن، منظورم اونه)
صدای ذهن رو خاموش کن و با قلبت زندگی کن ، ذهن همان شیطانه و قلب صدای خداست