حافظ میفرماید
بادلا آرامی مرا خاطر خوش است
کز دلم یکباره برد ارام را .
ننگرد دیگر به سرو اندر چمن
هر که دید ان سرو سیم اندام را
به تعبیر من . حافظ میگه یه کسی هست دلم خاطرش خوشه با او
حالا ارام و قرار از دلم گرفته
میگه دیگه به زیبایی های این دنیا توجه نمیکنه . چمن یعنی دنیا
سرو یعنی زیبایی های دنیا
هر کسی اون جمال و زیبایی خدا دید
دیگه چشم چرانی و خانه و ماشین و ویلا و براش هیچه
