سرگذشت زندگی من✨️

بچه ها هستین ادامشو بزارم؟

دو سال از عروسی دایی گذشته بود و رابطه سهیل و مینا بیشتر شده بود، گاهی با هم دعوا میکردن و قهر میکردن و مینا عصبی و ناراحت بود و گاهی ام خوشحال بود وبا ذوق هدیه هایی که سهیل براش میخرید رو گوشه کنار اتاق قایم میکرد.

چند ماهی بود که من دیپلم گرفته بودم و زنداییم حامله بود و قرار بود بریم هم بهش سر بزنیم و هم براش ویارونه ببریم، وقتی رفتیم خونشون مادر زنداییمم اونجا بود، زن خونگرم و مهربونی بود و به من با محبت نگاه میکرد. من برخلاف مینا که تو جمعا حرف میزد و میخندید یه گوشه ساکت نشسته بودم ، احساس کردم مامانم با مادر زندایی دارن ریز ریز در مورد من حرف میزنن. حتی شنیدم که مامانم گفت بچم خیلی مظلوم و ارومه.

قبل رفتنمون زندایی دوربین عکاسیشو آورد و ازمون یه عکس دسته جمعی گرفت.

چند روز بعد ازینکه برگشتیم خونه یه روز مامان زندایی زنگ زد خونمون و به مامان گفت که برای پسرش که تو آلمان زندگی میکنه دنبال یه دختر ایرانی میگرده که خانواده دار و نجییب باشه و براش مهمه که دختری باشه که بعد از رفتن به المان با دیدن شرایط اونجا از خودش به در نشه، وگفت که چون پسرش قد بلنده زن قد بلندم میخواد و مامان زندایی منو برای پسرش در نظر گرفته بود، و اجازه خواست که عکسی که اون روز گرفتیم رو برای پسرش بفرسته آلمان

مامان با خوشحالی موافقت کرد حتی با اینکه تو اون عکس ما بی روسری بودیم مامان موافقت کرد و وقتی تلفن روقطع کرد تمام وجودش از خوشی میخندید...

با این که سعی میکردم نشون ندم ولی خیلی خوشحال بودم ، احساس میکردم رویاهام داره به واقعیت تبدیل میشه ، برادر زنداییو تو ذهنم تصور میکردم با خودم میگفتم حتما اونم مثل زندایی خوش قیافه است و خوش تیپه، تو المان زندگی میکنه حتما خیلی پولداره، زن قد بلند و نجیب و خونواده دار میخواد خب منم هم قد بلندم هم نجیبم هم خونواده دارم. عاشقم میشه ، وقتی برم المان همه حسرتمو میخورن، همه بهم حسادت میکنن، خوشحال بودم ، حالا قرار بود دیگه حرف من تو فامیل زده بشه همه به هم برسن بگن شنیدی مرجان میخواد با یکی ازدواج کنه که اقامت المان داره؟ شنیدین مرجان میخواد بره آلمان زندگی کنه؟ حسرتو از همین الان میتونستم تو چشم دخترای فامیل ببینم

روزای بعد ازون برام خیلی متفاوت بود، دائم با یه حالتی از رویا زندگی میکردم،دائم خودمو تو آلمان تصور میکردم، روحیه ام به کلی عوض شده بود، مینا با ذوق و حسرت میگفت خوش به حالت مرجان میری المان، اونجا اگه بخوای میتونی روسری سر نکنی دیگه مامان و بابا نیستن که، میتونی با بلیز شلوار بری تو خیابون، وای مرجان خوش به حالت میگن آلمان کشور پیشرفته ایه ، میگن خیلی قشنگه، ولی زبونشون میگن خیلی سخته. مرجان رفتی اونجا برامون باید کلی سوغاتی بفرستی. و من با بی اهمیتی ساختگی گفتم حالا نه به داره نه به باره صبر کن بزار ببینیم چی میشه، شاید اصلا نشد ولی همون موقع تو دلم داشتم به خدا التماس میکردم این فرصتو به من بده بزار یه بار شانس در خونه منو بزنه.

مینا خندید و گفت ایشالا هم به داره هم به باره، ببین مرجان برو اونجا ببین شوهرت دوست مجرد داره که زن ایرانی خانواده دار و نجیب بخواد بعد منو جور کن منم بیام اونجا باهم باشیم. با تعجب گفتم پس سهیل چی؟ گفت خلی به خدا تو مرجان من خارجو ول کنم بچسبم به سهیل؟ من ارزومه برم خارج زندگی کنم حالا هر کشوری شد.

یه مدتی گذشت و مامان با هر زنگ تلفن از جاش میپرید و هر بار که میدید مادر زندایی پشت خط نیست از قبل نا امید تر میشد ، بعد چند وقت هی میگفت نکنه نپسندیدن، فک نکنم دیگه زنگ بزنن.

حدود دو ماهی گذشت یه روز مامان زندایی با زندایی اومدن خونمون، مامان اشاره کرد بریم تو اتاق، من و مینا پشت در گوش وایسادیم، نمیدیدمشون ولی صداشون می اومد مامان زندایی گفت چی بگم گیتی خانوم آدم سر از کار این جوونا در نمیاره به حرف ما ام دیگه نیستن که، فک میکنن خودشون عقل کلن و همه چیو بهتر از ما میدونن، مامان گفت جوونن دیگه، خامن مامان زندایی من و منی کرد و گفت راستش من روم نمیشد بیام خدمتتون و این حرفا رو بزنم ولی شما انقدر محترم و بزرگوارید که من به خودم جریت دادم بیام و اینو بگم، تو رو خدا میبخشیدا ، از ما به دل نگیرید اینا حرفای لاین پسره من حسامه، مامان گفت اختیار دارین بفرمایین

مامان زندایی گفت راستش من اون عکسو واسه حسام فرستادم ولی حسام چشمش مینا خانومو گرفته، دو ماه منو کچل کرده انقدر گفته بیام با شما حرف بزنم، من گفتم نمیرم ، من رو ندارم برم اینو بگم، ولی انقدر اصرار کرد منم مادرم بالاخره باید وظیفه مادریمو به جا بیارم دیگه. همین شد که رومو سفت کردم مزاحمتون شدم.

مامان یه کم سکوت کرد و بعد گفت والا چی بگم، مینا هنوز درسش تموم نشده که حالا چشم من با باباش صحبت میکنم خبرشو میدم خدمتتون ، ولی بعید میدونم باباش تا مرجان شوهر نکرده مینا رو شوهر بده.

مامان زندایی گفت هرجور که شما و باباش صلاح می دونین، بازم ببخشید که مزاحم شدیم.

من و مینا به هم نگاه کردیم ، ذوقی که تو نگاه مینا بود اصلا قابل کتمان نبود، مینا سعی کرد لبخند پهنشو جمع کنه و گفت چه پررو ام هست این حسام خانشون انگار منوی رستوران گذاشتن جلوش واسه خودش انتخاب میکنه، اصلا نیاید عکس دسته جمعی براش میفرستادن باید یه عکس تکی ازتو فقط میفرستادن، بهم برخورد

سرمو بلند کردم و با خشم نگاش کردم، مینا گفت نه چیزه یعنی میگم اونجوری خب ....

ببخشید به خدا منظور بدی نداشتم مرجان.

دلم خیلی شکست،در مقابل مینا احساس تحقیر میکردم، گفتم حالا فکر کرده من میرفتم باهاش اون ور دنیا تو غربت زندگی کنم، مردم چه از خود راضی ان.

مینا گفت واقعا نمیرفتی؟ گفتم نه که نمیرفتم. مینا گفت پس اگه من قبول کنم و برم تو ناراحت نمیشی؟ حرفش مثل پتک خورد توسرم، انتظار اینو نداشتم، مینا که سکوت منو دید گفت به خدا من ارزومه برم خارج زندگی کنم. واسه خودم کسی بشم.

گفتم نه ناراحت نمیشم. ولی در عین حال یه عالم چیز تو کلم رژه میرفتن، اگه مینا زودتر از من ازدواج کنه، ازدواج من سخت میشه، همه میگن حتما خواهر بزرگه یه عیبی داشته که مونده کوچیکه شوهر نکرده، حرف مردم، نگاه فامیل.

دلم میخواست تنها باشم، دلم میخواست فقط بشینم یه جا و زار زار گریه کنم.

از خدا شاکی بودم به بخت سیاهم لعنت میفرستادم.

شب که بابا اومد خونه و مامان جریانو براش تعریف کرد بابا گفت بیخود کرده پسره کم عقل، انگار اومده پیرهن بخره که میگه این خوب نیست نه اون یکی رو بدین. بهشون بگو نه ما دخترمونو شوهر نمیدیم.

مامان پس فرداش زنگ زد به مامان زندایی و گفت مینا هنوز داره درس میخونه باباش گفته تا دیپلمشو نگیره حرف ازدواجش نشه.مثل اینکه مامان زندایی گفته بود که چند ماه تا تموم شدن درس مینا صبر میکنن بعد پا جلو میزارن و مامانمم که روش نشده چیزی بگه گفته حالا تا اون موقع خدا بزرگه، و خدا حافظی کرد. بابا اما خیلی جدی گفت که من تا مرجان ازدواج نکنه مینا رو شوهر نمیدم اصلنم دلم رضا نیست به این پسره بدمش. اصلا خوبیت نداره. بهشون بگو نه، مردم الکی منتظر نمونن.

دیگه ازون حال خوب سابق خبری نبود، حالم بدتر از قبل بود و اصلا دلم نمیخواست از اتاق بیرون بیام، از مامان و بابامم خجالت میکشیدم. شبا با خدا حرف میزدم و گریه میکردم، قصر رویاهام ریخته بود پایین و حالا دیگه حتی همون خونه کوچیکم تو رویام نداشتم و باید تو خرابه سر میکردم.

دلم میخواست درس بخونم و کنکور بدم ولی نمیتونستم، نمیتونستم حواسمو جمع کنم. بیشتر روزو خواب بودم و گاهی غر غرای مامان مجبورم میکرد بیدار بشم و تو کار خونه به مامان کمک کنم.

مامان میگفت خجالتم نمیکشه همش خوابه. انگار اینجا تنبل خونه شاه عباسیه. پاشو یه کمکی به من بدبخت بده، اون که درگیر درس و مدرسه است. تو که بیکاری یه کمکی به من بده.

مریم گاهی میاومد خونمون و نصیحتم میکرد و میگفت پاشو یا درستو بخون یا برو یه هنری یاد بگیر چیه همش گوشه این اتاق افتادی خوابیدی. هی میگفت مرجان من حالا که این بچه به دنیا اومده قدر وقتمو میدونم، انقدر کار دلم میخواد بکنم گه نمیتونم، تو که دستت بازه پاشو از وقتت بهترین استفاده رو بکن، فردا روزی حسرتشو میخوریا.

من اما حوصله هیچ کاری نداشتم. دلم میخواست فقط بخوابم.

اواخر اردیبهشت بود ، بعد از ظهر بود و مینا هنوز برنگشته بود از مدرسه. مامان هی میگفت چرا این دختر انقدر دیر کرد؟ کجا مونده. من چیزی نگفتم، با خودم گفتم چرا به خاطر کیف و خوشی اون من دروغ بگم، به من چه.