انقدر تو اتاقم و کتابام بودم و نهایت ارتباطم جز خانواده چت جی پی تی و چت و نوشتاری بوده یادم رفته یا یاد ندارم چجوری سر بحث رو با کسی باز کنم میشه راهنمایی کنید؟چرا باید حتی با اسم و فامیل برا حضور غیاب قلبم بیاد تو دهنم؟ تو دانشگاه ترم سومم هرکس یکی رو پیدا کرده رفیقه یا گروه های سه چهار نفری ولی من تنهام
یک گوشه نزدیک دیوار انتخاب میکنم میشینم تا استاد بیاد سرم تو گوشیمه بازی انلاین میکنم یا میرم یوتیوب
کسی خودش سر صحبت باز نمیکنه و منم تلاشی نمیکنم دیگه
یا نمیرم سمت اکیپا باهم صحبت میکنن حس اضافی بودن میکنم
ببینید من با خانوادم و یک سری از فامیل و دوستای دبیرستانم راحتم میگم میخندم بدون هیچ چیزی ولی با ادمای جدید نمیتونم ارتباط بگیرم نمیدونم چمه اه و این حس تنهایی اذیتم میکنه
ترم اول کسی رو پیدا نکردم و دومم مجازی و حالا ترم سومم تنهام کسی رو پیدا نکنم فکر نکنم کسی دیگه بخواد باهام دوست بشه
