من سال های زیادی خودم به تنهایی با زخمم درگیر بودم ، مدت زیادی گذشته بود که دیگه بازش نمیکردم تا انگولکش نکنم و میترسیدم از اینکه بخواد دوباره خونریزی کنه . میدونی من تمام این سالها در حال ترمیم خودم بودم،خودمو امیدوار میکردم که انجام اون اتفاق تقصیر من نبوده، پذیرفته بودم که همه چیز حل شده تا اینکه اون زخمو توی صورتم فریاد زدی ،وقتی فریادش زدی انگار یه پتک خود تو سرم و همچی از هم پاشید، بعد فرو ریختن همه چیز تازه فهمیدم که چقدر خوب که تمام اون سالها هیچکس از زخمم باخبر نبوده که اگه قرار بود مثل تو همه فریادش بزنن معلوم نبود من الان اصلا زنده بودم یا نه .
تو چی؟تو هم درگیری با زخمایی که برات یادآوری شون کردم یا هنوزم پشت نقاب بی اهمیتی پنهون کردی خودتو ؟
ذره ای نمیتونم عذاب وجدان داشته باشم بابت حرفایی که بهت زدم چون همشون بک بود ، یه ضربه کاری زدی که هر چی ضربه زدم هیچ کدومشون به کاری بودن ضربه تو نرسید. دست مریزاد بهت🫰
گفتی هیچی برام مهم نیست ولی عزیزم اینو یادت نره که اونیکه هیچی براش مهم نیست ، دم به لحظه جار نمیزنه که هیچی برام مهم نیست . مهمه برات همه چیز اتفاقاً ، فقط ترسو تر از اونی هستی که اقرار کنی این اهمیتو.
الان دوباره افتادم توی همون سیکلی که همیشه ازش نفرت داشتم .دنبال ترمیم خودم میگردم
تو جلسات تراپی ...
لابه لای کتاب های روان درمانی ....
حالا دوباره باید اونقدر ازش بگم و بنویسم که برام عادی شه تا دیگه با یه حرف ، زخمم مثل روز اول خونریزی نکنه .
حالا فهمیدم که زیاد به خودم بدهکارم خیلی زیاد ،
برای تمام عذاب وجدان هایی ک انداختم ته وجودم،برای تمام پرخاشگری هام،حنجره پاره کردنام ،سکوتایی که از درون یه دنیارو کر میکرد و مشتایی که لای درز دیوارا جر خورد
من برای تمام این حسای بیدار شده ی بین خودم و خودم ، شرمندم 🖤