من یه جوونم . اما خیلی تنهام . خیلی حسودیم میشه دخترای دیگه انقد میرن با رفیقاشون خوشگذرونی . من و هیچوقت هیچکی نمیخواست . هیچوقتم به روی خودم نمیاوردم که ناراحتم ازینکه پسم میزنن اما واقعا ناراحت بودم . تا ۱۸ سالگی توسط مامانم محدود میشدم نمیذاشت با هیچکی بگردم و هیچ جا برم از ۱۸ به بعدم رفتم دانشگاه اما طرف هرکی رفتم منو پس زد به دلایلی . و خیلی اذیت میشم از نظر روحی .