تو این کتاب دکتر مته حرف جالبی میزنه و میگه محیط خیلی تو ژنتیک تاثیر داره یعنی اگه محیط خوب باشه خیلی از ژن های نامناسب فعال نمیشن و این محیط هست که فعالشون میکنه
بچه هایی که خیلی حساسن اگه نیازهاشون توسط مادر و پدر رفع نشه ممکنه دچار adhd بشن و خب چون حساسیم خیلی احساسات با شدت بیشتری تجربه میکنیم
مثلا ممکنه یه نفر یه کنایه ای بزنه و عادی هم باشه ولی ذهن ما چون حساسه چندبرابر بزرگش میکنه و ناراحت میشه
سیستم عصبی در adhd ها خیلی ناآروم هست و احساس ناامنی زیادی داریم
ورزش خیلی کمک میکنه
یه سری تکنیک ها هم هست سرچ بزنید برای ارامش سیستم عصبی مفیدن
ما همش دنبال هیجانیم و بیقرار ، ذهنمون ارامش و سکوت و سکون نمیتونه تحمل کنه و یکی از بهترین تمرین ها برای ما هیچ کاری نکردن هست . تو یه اتاق بدون گوشی و و هیچ محرک و سرگرمی یه مدت بشینید
یه تمرین خوب دیگه هم نوشتن احساساتتون هست . کلا سعی کنید احساساتتون بشناسید ما معمولا با احساساتمون بیگانه ایم . خشم بشناسید ، غم ، استرس و...