سلام🌹
این روزها فکر میکنم اولویت اول نبودن خیلی بهتر از اولویت دوم یا سوم بودنه
من همیشه دوم یا سوم بودم
نفر دوم همیشه با دیدن اولی دلش میسوزه و آتیش میگیره
ولی اونی که اولویت هیچکس نیست اصلاً کسی نیست که بخواد باهاش رقابت کنه و مدام بهش ببازه
اون اولی هم که خوشبخت و خوشحاله
از اول که بخوام بگم:
بابام همیشه مامانم رو از من بیشتر دوست داشت و داره بعد از مامانم من رو میبینه
مامانم هم اول داداشتم رو میبینه و حتی گاهی خاله ام رو 😅بعد من رو
شوهرم در جواب من یا مامانت؟ حتی الکی هم نگفت تو!!!
گفت جنس عشق به مادر و همسر فرق داره
گفت مثل این میمونه که بگی ۱ کیلو بیشتره یا ۱ متر؟
شوهرسابقمم نمیتونست من رو قبل از مامانش بخواد
یا دوستای نزدیک؛ من با بعضی از دوستام رابطه نزدیکی دارم قبل ازدواجم با هم کلی سفر رفتیم؛ خونه هم موندیم؛ کلید خونه هم رو داشتیم و خانواده هامون هم کاملاً با هم آشنان
اما یهو میبینم یکیشون استوری عکس دو قرن پیشش با همکلاسی ابتداییش توی روستاشون رو گذاشته با عنوان بهترین و صمیمی ترین و این داستانا
اون یکی گاهی با ورود یه آدم جدید به زندگیش جوگیر میشه و وقتی من فاصله میگیرم دوباره زنگ میزنه بغض میگیره یا صبح میاد در خونه ام یا میاد محل کارم تا ببخشمش ولی خب بارها بخاطر یه آدم جدید من رو از اولویت خارج کرده و این چرخه تکرار شده
بازم دارم از این دوستا
مثلاً با کل خانواده اش کاته؛ پارتنر یا همسرم نداره و من نزدیک ترین آدم زندگیشم ولی حیوان خانگیش که من با دیدنش وحشت میکنم به نسبت من در اولویته
خلاصه اون هایی که اولی هستن برای خانواده،همسر، دوست، همکار و...خیلی خوشبختن
یه عده هم مطمئنن که مثلاً اعضای خانواده یا همسرشون دوستشون ندارن
دوستی ندارن
یا ارتباطشون با همکار و همکلاسی به دوستی و صمیمیت کشیده نشده
اونا هم راحتن
ولی دومی و سومی بودن دردناکه
همیشه ارتباطشون با تو تحت تاثیر نفر اوله
آدم نمیدونه باید با نفر اول و حس حسادت خودش چکار کنه؟ حالا چه برادر خودت و چه یه غریبه
