صد سال تنهایی

من اولاشو خوندم سخت بود ول کردم ولی اونایی ک خوندن میگن قشنگه

من خوندم.. حدود ۱۰سال پیش

من کامل خوندم، بیشتر خلق شخصیت های زیاده و آخرش میگه اینا همه تو خیال بوده، البته من خوشم نیومد

یک شاهکار از گابریل گارسبا مارکز.بداستان ۷ نسل خانواده که به دهکده ای مهاجرت میکنند.زندگی نسلها را روایت میکنه .اسامیش بسیار زیاد و مشابهه .کتاب با تمرکز کامل باید خونده بشه و باید یک رمان خون حرفه ای باشی وگرنه صفحه دوم کتابو میندازی کنار

اصلا کجاش میکه در خیال بوده عزیزم .

یه روستایی هست به اسم ماکوندو دو نفر فرار میکنن از روستای خودشون و اونجا زندگی تشکیل میدن کم کم مردم جدیدی میان کولی ها میان . ادم ها برای اشیا هنوز اسم نذاشتن با اشاره اونا رو نشون میدن کولیا بعدا اهنربا ذره بین میارن برای اولین بار یخ میبینن شگفت زده میشن . یه داستانی که سیر تحولش بعدا سیاسی میشه ائورلیانو بوئندیا فرزند خانواده یه ادم رده بالای نظامی میشه بعدا تیربارش میکنن . یک فرزندشون میره سالها تو کشتی ها زندگگی میکنه وقتی برمیگرده با خواهر خودش ازدواج میکنه رمدیوس یه دختره نوه خانواده هست نویسنده فکر کنم ..... این خانواده اخرش با کسی که با خاله ی خودش ازدواج کرده از هم میپاشه

کلا منظور مارکز اینه ازدواج فامیلی نکنید

به نظرم ارزش وقت گذاشتن نداره ذهنتونو تا مدت ها درگیر خزعبلات میکنه و تاثیر منفی داره

برخلاف تبلیغات هایی که فرماسونری ها و صهیوونیسم ها روی این اثار میکنن ارزش ادبی نداره

فقط برای سرگرمی خوبه و خب تاثیر منفی زیادی روی روحیه شما خواهد گذاشت......

اولا رمان الزاما قرار نیست چیزی بگه .بعضی رمانها سرگرم کننده هستن .علت اینکه همگی در تنهایی میمیرن

چون کل داستان توی ۱۰۰ سال اتفاق میوفته یعنی هفت نسل

تنهاییش بخاطر اینکه بیشتر اعضای این خانواده تنها هستن باهم هستن ولی با هم نمیسازن

من اصلا خوشم نیومد، همش پوچی، تکرار اشنباهات، اسمای تکرعری، و بعد هم تنهایی. و پوچی و پوچی.

بجای اطلاعات پراکنده بدرد نخور و غلط از اینو اون برو بخونش

همه داستان خیالیه و واقعی نیست حتی اندام و ظاهر بعضی شخصیت ها رو توصیف میکنه کاملا مشخصه تو واقعیت وجود نداره، مستقیم که اول کتاب مثل سریال های تلویزیونی نمیگن خیالیه، اخر داستان اونجایی که همه چیز رو باد میبره کاملا میگه که اینا تو ذهن اون شخصیت بوده، نویسنده این کتاب هم به خاطر خلق شخصیت های زیاد جایزه برده

صد سال از یک خانواده،، که بخاطر سبک زندگی شون انکار محکومن به تنهایی و پوچی.

یه جمله از اون کتاب مه هیچ وقت یادم نمیره: مفهومش عین بود که

ما وقتی یکی از خانواده و هم خونانمون رو در یک خاک دفن کنیم دیگه به اونجا تعلق داریم