محیا

و شب...

چون پیراهنی از جنسِ دلتنگی؛

بر تنِ این اتاقِ تاریک نشسته؛

و واژه ها قبل از اینکه متولد شوند،

در آغوشِ سکوت جان میدهند...

و من...

به دنبالِ جرعه ی نگاهت،

به ماه خیره مانده ام...