با نهایت احترام ولی زیاد با نظرتون موافق نیستم.منم یه زمانی مثل شما فکر کردم و فقط یک بچه آوردم .
معتقد بودم کیفیت مهمتره، خیلی هم بهش رسیدیم الانم رشته خیلی خوب توی دانشگاه درجه یک دولتی میخونه.
ولی هییییچ چیزی جای خواهر و برادر را نمیگیره حتی اگر باهاشون قطع ارتباط باشی.
من در سن۲۴سالگی دخترم به دتیا اومد هر کسی ما را باهم میبینه فکر میکنه خواهر بزرگترشم
مامان خیلی پایه و پر انرژی هستم، خودش همیشه میگه کودک درونت از من شادتره ،خیلی هم با هم صمیمی هستیم.
ولی هیچوقت نمیشه جای خواهر براش باشم .چون نقش من مشخصه ، مادر!
و حسرت داشتن یک خواهر یا برادر براش برای همیشه توی دلمون موند.