عمر ما میگذرد
روز به روز سخت تر است
کلبه حزن دلم بی تو غمانگیز تر است
چشمم مانده ب راه و نیامد کسی
آه از این را ک از پیش سهمگین تر است
با خودم گفتم امیدی در دلم جا مانده است
قلب فریاد زد این درد جاویدان تر است
زندگی مانند گل در پیله خشک کویر
هر چ آبش میدهی از پیش هم تشنه تر است