از عشق من

از عشق من نسبت به خودت هیچوقت شک نکن...

این تنها چیزی هست که بعد از تمام این روزهای سخت،هنوز ذره ایی تردید ندارم.

همه چیز در زندگی ام تغییر کرد؛

آدم ها رفتند،قول ها شکستند،آرزوهایم یکی یکی خاموش شدند،اما عشق من به تو همان جایی ماند که روز اول بود.

شاید گاهی از خستگی سکوت کرده باشم، شاید دیگر مثل قبل از دلتنگی هایم حرف نزنم،اما سکوت،نشانه ی تمام شدن عشق نیست.

فقط قلبی ست که آنقدر درد کشیده که دیگر توان فریاد زدن ندارد.

اگر روزی تمام دنیا رو به رویم بایستند و بگوید دوستش نداشتی،باز هم باور نمیکنم؛چون هیچکس اندازه ی من شب های بی خوابی،اشک های پنهانی و دلتنگی های بی پایانم راندیده است.

عشق من به تو احتیاج به اثبات ندارد؛

تمام نفس هایی که بی تو با سختی کشیده ام،شاهدش هستند.

شاید تو روزی همه چیز را فراموش کنی،

شاید حتی اسمم هم از خاطرت برود،

اما من تا آخر عمر فقط یک چیز را با اطمینان می گویم؛

اینکه واقعی ترین حسی که در تمام زندگی ام تجربه کردم،

دوست داشتن تو بود،این تنها حقیقتی ست که هیچ فاصله ایی،هیچ رفتنی و هیچ پایانی نتوانست آن را از قلبم بگیرد.