آدمهای امروز همینند .
دردهایشان را انکار میکنند
تا قوی به نظر برسند
و روی پای خودشان ایستاده باشند .
اما روزی کم میآورند
و در نهایتِ خستگی ،
زیرِ آوارِ دردها و مشکلات
و حرفهایِ ناگفتهشان لِه میشوند .
و شما نمیدانید که در آن لحظه
با یک روحِ خسته و متلاشی طرفید !
و نمیدانید چه سخت است لبخند زدن ،
در نهایتِ ویرانی .