گاهی بعضی رابطهها با خداحافظی تمام نمیشوند؛ با سکوت تمام میشوند. با روزهایی که دیگر خبری از پیام، انتظار و ذوق دیدن نیست. آدم میماند با خاطراتی که زمانی پناهش بودند و حالا سنگینیشان را روی دلش حس میکند.
پایان یک رابطه یعنی پذیرفتن اینکه قرار نیست همهی دوستداشتنها به رسیدن ختم شوند. یعنی یاد گرفتن اینکه بعضی آدمها فقط بخشی از مسیر زندگی ما هستند، نه تمام آن. دردش واقعی است، دلتنگیاش واقعی است، اما ماندن در گذشته چیزی را تغییر نمیدهد.
شاید هنوز هم گاهی دلت بخواهد همهچیز به عقب برگردد، اما زندگی همیشه رو به جلو حرکت میکند. یک روز میرسد که به این پایان نگاه میکنی و میبینی چیزی را از تو نگرفت؛ بلکه تو را قویتر، آگاهتر و آمادهتر برای دوست داشتنِ درست کرد.
بعضی عشقها برای ماندن نمیآیند؛ برای یاد دادن میآیند
