سالهاست تصمیم گرفتم بچه نیارم و همچنان رو تصمیمم هستم
هر بار بچه های خواهر شوهرا و جاریا رو میبینم که چقدررررر سر و صدا دارن و اذیت میکنن و کلا مادر کل زندگی و توان و ازخودگذشتگیش رو باید بذاره و آرامش زندگی دو نفره به فنا میره و همه ش دغدغه و ....
مصمم تر میشم که بچه نمیخوااااام
هرکسی هم مخالفه میل و زندگیه خودشه بچه بیاره و خدا براش حفظ کنه 🙂
ولی من که واقعاااااا خدا رو شکر میکنم که بچه نمیخوام
ووای الان کنارم خوابیده دارم بوش میکنم بالاترین لذت زندگی خدایا شکرت برای تک تک سلولهای بدنش خداحفظ کنه همه بچهارو
منم همینطور
بچه فقط دردسره، هر کاری هم براش کنی اخرش میگه وظیفت بوده
اگر خواستید بچه به سرپرستی قبول کنید یا مثلا خرج تحصیل چند بچه رو متقبل بشید
منم همچین تصمیمی دارم ولی نه بخاطر اینکه از بچه بدم میاد اتفاقا دلم میخواد بچه داشته باشم ولی حس میکنم اصلا توان خوشبخت کردنشو ندارم برا همین تصمیمم بچه دار نشدنه
دوس داشتم، ولی به نظرم دنیا خیلی ترسناکه.
همسرم کارش پروژه ایه، بیشتر از آقایون دیگه خونه ست، تنها نیستم. بعدم شخصیتم جوریه که تنهایی رو دوس دارم. ولی اونقدرم کار خونه و آشپزی و البته خیاطی می کنم که وقتی برای تنهایی نمی مونه. البته تا دو سه سال پیشم تو خونه کار می کردم
