من بهت نمیگم تمومش کن ولی درست و منطقی بشین با خودت فکر کن
از خودت بپرس این همون آدمیه که من میخوام تا ۷۰ سالگیم باهاش زندگی کنم؟
آدمی هست که داخل هر شرایطی مثل مریضی ، مرگ ، عصبانیت ، ورشکستگی یا ... پای من بمونه و پشت من باشه؟
مهم تر از همه خانوادم اونو قبول میکنن یا خانوادش منو قبول میکنن؟
دنبال رابطه بیسر و ته نباش
وقت و انرژی که داری برای اون میزاری رو بذار برای خودت
برای زندگیت، برای تحصیلت ، برای زبانت ، برای ورزشت
کاری که خودم دارم انجام میدم رو بهت میگم عزیزدلم