دروغه

من مثلا خیلی با منیتم مبارزه میکنم یا سعی میکنم مسئولیت رفتارمو قبول کنم اما تغییرش سخته باید یه راهکاری باشه

تبدیلش از هر تک تک انسان ها و کار روی خودمون شروع میشه و این جمعی ممکن نیست اما مگه ما میپذیریم؟که اشتباه کردیم نه هیچوقت یا خیلی سخت

اگه حتی همه چی یکسان بود پس پذیرش چه لطفی داشت؟ باید در هر جایکاه اجتماعی هم دیگه رو با هر دارایی با هر رنگ پوستی بپذیریم چرا که اینها سطحی ان اینطور نیست؟

من منظورم تبدیل به منه بهتر نیست نابود کردنشه

این منیت که سالها محیط زیستو نابود کرده انسان رو واردار به نسل کشی کرده و همچنان ادامه داره سر هیچوپپچ به نظرت ده ساله از بین میره؟

احسنت به نظرت انتظار برای اصلاح درسته یا اینکه هر انسان از خودش شروع کنه مثلا بره اشغالای محیط زیستو جمع کنه ؟

الان چی الان یه انسانی هستیم که میدونیم خوب و بد چیه فارق از اشتباه بقیه چرا ما اشتباه میکنیم؟چرا ما هنوز انتظار داریم؟چرا ما هنوز میخواییم وضعیت هارو درست کنیم اما دریغ از عملی؟سوال میپرسم که خوب حرفم جا بیوفته برای جواب نیست این سوال هارو تقریبا یساله از خودم میپرسم که چرا هنوز عصبانی میشم چرا هنوز حساسم چرا هنوز امید به اصلاح بقیه دارم چرا هنوز تمرکزم رو دیگران و حکومت ایناست پس خودم چی؟ نتیجه؟اصلاح هر تک تک از خودمون از تربیت دوباره خودمون

تو مگو همه بجنگند و ز صلح من چه آید

تو خود نه ای هزاری تو چراغ خود برافروز

اخه ما نیاری به تایید نداریم حتی نیاری نداریم کسی از ما حمایت کنه این احساس نیاز از کجا میاد؟اصلا چرا باید حمایت بقیه رو داشته باشیم؟ما نمیخواییم اقا ما فقط کاری که درسته رو انحام میدیم همین

ما خیلی زور بزنیم خودمونو همراهی کنیم اگر بخواییم به بقیه بفهمونیم چی درست چی غلط باز برمیگردیم خونه اول میبینیم ۹۰ سال گذشته ما به عنوان انسان در کره خاکی نتونستیم خدمتیی انجام بدیم با خانوادمون حداقل ما مهربان باشیم ما با همسرمون به خوبی رفتار کنیم از ما شروع شه مهم نیست بقیه میدونن یا نه اما وقتی چراغی در تو روشن میشه بقیه بخاطر نوری که از تو میاد اشتباهشونو راحت تر میبینن

مردم با حرف قانع نمیشن به هر حال من اکه صحبت کردم چون صحبت با شما لذت بخشه اگه نپذیری هم بسیار عالیه گفتو گوی خوبی بود