تنها امید من که میدونم حالم خوب میشه
الان خیلی نزدیکم
دقیقا تو بازه ای هستم که سال گذشته از دست دادمش...
یه اشتباهی که یک سال عمرمو مجبورم براش بزارم و هنوز دارم تاوان میدم و بابتش از ته دل و با تمام وجودم ناراحتم
اما امسال تو جایگاهی خیلی بهتر از سال گذشته قرار دارم
و امید دارم اتفاقای خوبی قراره بیوفته...و هیچ چیز مثل سال گذشته پیش نمیره
تنها شوق من برای ادامه ی زندگی همین رشته است و همین کنکور
سخته...خیلیم سخته
اما من مجبورم...من مجبورم از این جو سطح پایینی که توش قرار دارم خودمو نجات بدم
من مجبورم چون از اینکه به چشم بازنده بهم نگاه میکنن خسته شدم
من مجبورم چون به خاطر همون اشتباه اعتماد به نفس اینکه تو مهمونی صحبت کنم رو ندارم...چون اونا نمیدونن من چرا باختم فقط میدونن باختم
من مجبورم چون اون روزی که تصمیم گرفتم پشت کنکور بمونم محکم و جدی به پدرم گفتم "جبران میکنم فقط یه سال زمان میخوام"
خیلی فرقه بین کسی که مجبوره و کسی دوست داره قبول بشه...
خودمو بابت دو سه روزی که کم کاری کردم میبخشم...و دیگه تکرار نمیشه، قول میدم❤️✨️
