غمگین

کنکوریم و ذره ای برام مهم نیست و بیشتر استرس نهاییو دارم، هرچقدرم میگذره استرسم بیشتر میشه خیلیییی بیشتر، و بدترش؟سن ۱۷–۱۸ سالگی، آدم خودش نصف جهان مشکلاته! از یه طرف درس و تست، از اون یکی طرف آینده مبهم، از اون یکی هم اضطراب که مثل مهمون ناخونده میاد و نمیره. تو سن ۱۸.۱۷ سالگیم چن بیماریو باهم دارم ولی نمیخام ناشکری کنم(خیلیاهم دارن مث من هستن)...خیلی از همسنامو میبینم درگیر کنکور و خوشگذرونی و...هستن ولی من با خانواده دارم بخاطر بیماری هام دست و پنجه نرم میکنم. حیف که ظرفیت تریاک و سیگار ندارم یا استفاده میکردم. شنیدم نباید بیماری هارو به کسی گف ولی من میگم خالی بشم. کسی نبوده ک به اندازه یک مورچه درکم کنه. خداروشکر راضیم و زندگیم میگذرونم شماهم بگذرونین از خدا راضی باشین، خدا بدبختارو دوس داره اینطور شنیدم.درخواست دوستی ندین مخصوصا نر های سایت. سوسک به شما هایی که درخواست میدین پا نمیده چه برسه سگ! تو سایت هستین ک هیچ درخواست به ما چیه؟!

آنکه می رو فقط می رود ولی انکه می ماند درد میکشد، غصه می خورد ، بغض می کند اشک می ریزد و تمام انها روحش را به اتش می کشد و در انتظار بازگشت کسی که هرگز باز نخواهد گشت ارام ارام خاکستر می شود .....

آنکه می رو فقط می رود ولی انکه می ماند درد میکشد، غصه می خورد ، بغض می کند اشک می ریزد و تمام انها روحش را به اتش می کشد و در انتظار بازگشت کسی که هرگز باز نخواهد گشت ارام ارام خاکستر می شود .....