شب رسید گریه دوباره من و مهتاب وستاره
من شبیه بوف کورم با دلی که بیقراره
شب رسید گیتار من سوخت تو حریم این ترانه
بین شب نشینی من بین بغضای شبانه
شب رسید و باز یه شاعر توی دستای سپیدار
جون سپرده به ترانه با نُت و صدای گیتار
شب وشمع و بغض و گریه من و این صدای خش دار
همدم ریتم و ترانه من و تنهایی و گیتار
منم اون شاعر احمق گریه و سکوت این شب
منم و جنون و این عشق که داره میسوزه تو تب
اگه دس دس کرده بودیم عشقمون اعدام میشد
ریتم این موسیقیه شب توی گام بیگام میشد
اگه دس دس کرده بودیم سیم این ساز پا نمیداد
لب من چیزی نمیخوند ساز من صدا نمیداد
تو نبودی باز یه احمق بار این غمو کشیده
گرمی ناب صداتو به همه دنیا نمیدهتن سردِ شاعرِ شب توی آغوش تن تو
یاد بوسه های گرمت من و بوی پیرهن تو
شب رسید و باز یه شاعر توی دستای سپیدار
جون سپرده به ترانه با نت و صدای گیتار
شب و شمع و بغض و گریه من و این صدای خش دار
همدم ریتم و ترانه من و تنهایی و گیتار
من و بوی پیرهن تو
من و تنهایی و گیتار
