حقیقتا بی اندازه شیرین است
نگاه توبااینکه سنگین است
حقیقتا بی اندازه غمگین است
سیاهی بخت من که درکمین است
باورکن که عشق زمن دورشدع بود
کنون جنون همراه وهم بالین است
شایدکه کسی میان مافاصله انداخت
حسادت بیگانگان قصه ی دیرین است
ذوق ابتدای مرا عقل دید وخندید
گفتم که حتما تشویق و تحسین است
چه کسی پوشاند برتن من رخت جدایی
مگرنگفتندمقصد عشق پروین است؟
عهدنابستن از آن به که ببندی و نپایی!
شعر از خودتون بود ؟ خوشبحالتون که حس و ذوق شعر گفتن دارین
من درد تورا ازدست آسان ندهم
دل نکنم زدوست تا جان ندهم
از دوست به یادگار دردی دارم
که آن درد به صد هزار درمان ندهم
در میان خاطراتم کوچه ای تاریک است
که گذر از آن را هرگز نمی خواهد دلم
گرچه میگویی که دوری، لحظهی جان دادن است
بیگمان در رفتنت، صد غصه و ماتم نهان است
عشقِ تو در سینه پنهان بود و شد آشکارا
این عذابِ دوریات، فراتر از هر امتحان است
باز گرد ای جان که بیتو، خانه زندانِ من است
آن خدایی که تو گفتی، واقفِ این داستان است
وایی برمعشوقی که فراموش شده است
گمان کن صبح شده خورشید خاموش شده است
همه وقت گویم مپندار رفته برمیگردد
نشانه ات میاید همه جان گوش شده است
نه درحضوری نه نهانی نه میانه ی راهی کجایی؟
نکند توخدایی که باروح هم آغوش شده است؟
