حال خوب

آدمی به مرور آرام می گیرد،بزرگ می شود،بالغ می شود و پای اشتباهاتش می ایستد،آنها را به گردن دیگران نمی اندازد و دنبال مقصر نمی گردد.گذشته اش را قبول می کند،نادیده اش نمی گیرد و اجازه می دهد هر چیزیکه بوده در همان گذشته بماند.آدمی از یک جایی به بعد می فهمدکه از حالا باید آینده اش را از نو بسازداما به نوعی دیگر می فهمد که زندگی یک موهبت است،یک غنیمت است، یک نعمت است ونباید آنرا فدای آدم های بی مقدار کرد.

آدمی به مرور آرام می گیرد،بزرگ می شود،بالغ می شود و پای اشتباهاتش می ایستد،آنها را به گردن دیگران نمی اندازد و دنبال مقصر نمی گردد.گذشته اش را قبول می کند،نادیده اش نمی گیرد و اجازه می دهد هر چیزیکه بوده در همان گذشته بماند.آدمی از یک جایی به بعد می فهمدکه از حالا باید آینده اش را از نو بسازداما به نوعی دیگر می فهمد که زندگی یک موهبت است،یک غنیمت است، یک نعمت است ونباید آنرا فدای آدم های بی مقدار کرد.

آدمی به مرور آرام می گیرد،بزرگ می شود،بالغ می شود و پای اشتباهاتش می ایستد،آنها را به گردن دیگران نمی اندازد و دنبال مقصر نمی گردد.گذشته اش را قبول می کند،نادیده اش نمی گیرد و اجازه می دهد هر چیزیکه بوده در همان گذشته بماند.آدمی از یک جایی به بعد می فهمدکه از حالا باید آینده اش را از نو بسازداما به نوعی دیگر می فهمد که زندگی یک موهبت است،یک غنیمت است، یک نعمت است ونباید آنرا فدای آدم های بی مقدار کرد.

آدمی به مرور آرام می گیرد،بزرگ می شود،بالغ می شود و پای اشتباهاتش می ایستد،آنها را به گردن دیگران نمی اندازد و دنبال مقصر نمی گردد.گذشته اش را قبول می کند،نادیده اش نمی گیرد و اجازه می دهد هر چیزیکه بوده در همان گذشته بماند.آدمی از یک جایی به بعد می فهمدکه از حالا باید آینده اش را از نو بسازداما به نوعی دیگر می فهمد که زندگی یک موهبت است،یک غنیمت است، یک نعمت است ونباید آنرا فدای آدم های بی مقدار کرد.