دیشب انقدر بغض کردم از تنهایی. واقعا دلم یه همدم مهربون میخواد. دوست و خانواده دارم اما خب آخه اونا که جای همدم رو پر نمیتونن بکنن هرچقدرم بهم محبت داشته باشن باز اون جنس محبت فرق میکنه.
اصلا یه چیزایی هست دلم میخواد با آدم خودم تجربه شون بکنم.
با هرکسی آشنا میشم حتی به هفته دوم نمیرسه. خیلی فورا ذات بدش رو نشون میده.
و انقدر این کلافگی و ناامیدی بهم فشار میاره که گاهی میگم خب حداقل اگه آدم بدی هم هستش کاش یه مدت توی زندگیم بمونه بعدش خود واقعیش رو نشون بده.
که باز بعدش میگم نه خداروشکر که زودتر خودشونو نشون دادن.
کلا پسرا انگار بلد نیستن چطور حتی یه مکالمه رو جلو ببرن. مثلا بهش گفتم سلام حالت چطوره؟ فقط بهم گفته مرسی. بعد از چند ساعت که دائما انلاین بود بهش گفتم چیزی شده؟ چون کم حرفی. گفت نههههه خودت چرااا جوابمو نمیدی! انلاین بودی ولی جواب پیامم رو ندادی.
انگار بیشتر اون دلخور بود!
بعد بهش گفتم خب فقط گفتی مرسی! کوتاه جواب بدی هیچی نگفتی من فکر کردم سرت شلوغه
بقیه شونم دقیقا همینجوری ان
