کلبه شعر ☘️✨

میشود عاشق تو باشم و ماهم بشوی

روشنی در دلِ شبهای سیاهم بشوی

فاتح قلب تو باشم به هواخواهیِ دل؛

هر شب آرامش و تمکینِ نگاهم بشوی

یا همان دختر دیروزِ دبستان بشوم ؛

من پرنسس وَ تو دلداده و شاهم بشوی

وقتِ بازی نگرانم بشوی سُر نخورم

دست من گیری و همواریِ راهم بشوی

در میان همه ی دخترکان دل ببَرم؛

از دلت ، تا که تو همپای گناهم بشوی

از همه چشم بپوشی و به من خیره شوی

غرق در تیله ی چشمان سیاهم بشوی

دوستت دارم و میخواهم از این پس همه وقت؛

باری از کوه خطا باشم و کاهم بشوی

رنج تنهایی ام از دامن دل کوچ کند

امن آغوش تو گیرم که پناهم بشوی

مثلا برف ببارد وسط این همه عشق!

شانه ای امن شوی شال و کلاهم بشوی

زیر باران برویم از همه ی خاطره ها؛

شاعری های غزل ریز و گواهم بشوی

سر به زانوی تو باشد همه شب تا به سحر

سقفی از مهر و بلندای رفاهم بشوی

صبح روشن بدَمد با گل خورشیدِ طلا

"پونه"ای سبز به پرچین پگاهم بشوی

.
.

کاش فا...ل امشــبِ، همه این باشه:
غبـارِ غم بــرودحـالخوش شود

.

تو را در لابه لای هر غزل جا میکنم هر شب

به عشقِ تو غزلها را تماشا میکنم هر شب

تو مثل ماه از دامان شعرم می روی بالا

چه راحت ماه را در دفترم جا می کنم هر شب

دوباره طاق ابروی تو و رقص غزل هایم

خودم را با خم ابرو مداوا می کنم هر شب

ردیف شعرهای خوب من هستی و می دانی

که دنیای غزل را با تو زیبا می کنم هر شب

نسیم عطر گیسوی تو آتش میزند جان را

و من با عطر موهای تو غوغا میکنم هر شب

هوای گرم مرداد و خیال ِروی دلجویت

به گرمای حضورت عشق برپا می کنم هرشب

و گندمزار موهایم بهاری می شود وقتی

گل ِمو را که از باغِ سرت وا می کنم هر شب

شب و روزم تویی من در درون خویش گم بودم

خودم را روی ِ دستان تو پیدا می کنم هر شب

یک شاعر بی سازم ، اشعار من آوازم

در شعر و غزلهایم ، با سوز تو همرازَم

صد بوسه به من دادی، صدبوسهطلبکارم

با لعبت لبهایت ، یک خمره عسل سازم

یک لحظه نگاهت را ، چون آینه پندارم

با شمع تو میسوزم، با عشق تو پروازم

از جام لب شیرین، یک جرعه که خمّارم

با مهر تو میسازم، عمری است کهدلبازم

هر بیت غزل با تو، چون نغمه دلانگیزی

در شور تو میخوانم، درعشق تو سربازم

با عشق تو ای جانم، دنیا همه دل آرا

بیساز و نیام اما، دل بر تو که میبازم

♥️𖥓 eternal lve⸙჻ᭂ࿐

من اینجا، جز ٺو
دلڪَرمی ندارم
فقط خود را به
؏شـقٺ می سپارم.......

به ٺو آنقدر
نزدیڪم ڪه ڪَاهی
نفس های ٺو را
هم میشمارم

میخواهمت

آنقدر

که

اندازه

ندانمـ...

'

مانده ام پشت ِ در ِ چوبی ، "بفرما"یی بگو

تشنه هستم از سفال ِ کوزه آبم می دهی؟

تا نلرزم بیش از اینهـا در شب ِ موهای ِ تو

از دو چشم ِ روشن ِ خود آفتابم می دهی؟

نم نم ِ باران ِ انگــور است و عطر ِ کاهگل

دست در دست ِ نسیمت پیچ و تابم می دهی؟

زخمه برمیداری از دل چین به چین با دامنت؟

رقص ِ پرشور ِ دف و چنگ و ربابم می دهی؟

بیتی از لبهــای ِ من بر بیتی از لبهــای ِ تو

یک رباعی سهم ِ این حال ِ خرابم می دهی؟

میهمانم می کنــی با نان ِ داغ ِ گردنت؟

زیر ِ پیراهن دو تیهوی ِ کبابم می دهی؟

این همه اختــرشناسی برده ای ارث از پدر

ماه ِمن! از آسمانت یک شهابم می دهی؟

راز ِ تقویــم ِ جلالـــی در قد ِ موزون ِ توست

در گذر از غم شماری ها شتابم می دهی؟

می گذاری بالش ِ بازوی ِ خود زیـــر ِ سرم؟

خسته ام بر روی ِ سینه جای ِ خابم می دهی؟

گزمه های ِ مست ِ سلجوقی نیافتد چشمشان

چهــره می پوشانی و کمتــر عذابم می دهی؟

مادرم را می فرستم سمت ِ نیشابورتان

در دل ِ تاریخ، یک "بله" جوابم می دهی؟

اول صبح فدای تو شدن
را عشق است...✉️

غزلی ناب برای تو شدن
را عشــق است...🧿

خواب آلوده ام اما
مست در حال و هوای
تو شدن را عشق است... (:

به رسم صبر ، باید مَرد آهش را نگه دارد

اگر مرد است، بغض گاهگاهش را نگه دارد

پریشان است گیسویی در این باد و پریشانتر

مسلمانی که میخواهد نگاهش را نگه دارد

عصای دست من عشق است، عقل سنـگدل بـگذار

که این دیوانه تنها تکیهگاهش را نگه دارد

به روی صورتم گیسوی او مهمان شد و گفتم

خدا دلبستگان روسیاهش را نگه دارد

دلم را چشمهایش تیرباران کرد ، تسلیمم

بگویید آن کمانابرو سپاهش را نگه دارد

تو که از وسعت دیوانگیهایم خبر داری

بگو کِی بیتو چشم خستهام را خواب میگیرد؟

جـانا بیا که بی تو دلم

را قرار نیست...

بیشم مجال صبر و

سر انتظار نیست...

در فکر خودت باش، کسی یار کسی نیست

رحمی به دل خسته و افگار کسی نیست

تعریف تو از عشق برای دل من چیست؟

یکبار بگو، حاجت تکرار کسی نیست

هر وقت که لبخند زدم گفت عزیزم

غیر تو دلم عاشق رفتار کسی نیست

هر بیت غزل تقدیم یک طرز نگاهت

عاشقشدنم قابل انکار کسی نیست

افسردگی و بیکسی پایانی ندارد

دردی که به ما داده، سزاوار کسی نیست

هر کس که گذشت از طرفش زخمی زد و رفت

بیچاره دلم، خانه و انبار کسی نیست

شمعی که سپردم به شب تیرهی مردم

باید ببرم وقتیکه در کار کسی نیست

تماشایی است چشمانت به وقت نازکردن ها

چه آشوبی به پا کرده است این اعجازکردن ها

تو از گل بهتری صد بار، پیش گل نمی گویم

دلم می سوزد از این شیوه ی ممتاز کردن ها

به دستم شاکلیدی داده چشمانت که آسان شد

برایم قفل رویای غزل را، باز کردن ها

ببر با خود مرا خاتون! ببر هرجا که می خواهی

که زیبا می شود در سایه ات پرواز کردن ها

میان چشم هایت قهوه داری، نوش چشمانم

که می نوشاندم وقت غزل آغاز کردن ها

به پلکی، آن چنان از هر نگاهت، عشق می بارد

که من می میرم ازاین گونه، عشق ابراز کردن ها

"بیا" خاتون ! بیا بنشین، خیال درد دل دارم

غزل می خواهم از چشمت دراین همراز کردن ها

با من بمان تا در کنارت جان بگیرم

در سینه ی طوفانیت سامان بگیرم

دیروز با نامت شدم آغاز مگذار

امروز بی نامِ تو ، من پایان بگیرم

در دشت بی آب خیالم ریشه کردی

فرصت بده تا وامی از باران بگیرم

جان دادَنَم گر باب میل توست،هر دم

چشمت مرا کافی ست تا فرمان بگیرم

رنگ خزان چون می زنی بر لحظه هایم

من داد خود از مهر یا آبان بگیرم ؟

پُر می شوم از شور هستی با نگاهت

با من بمان تا بار دیگر جا ن بگیرم..