تنهام. ۱۸ سالگی، آدم خودش نصف جهان مشکلاته! از یه طرف درس و تست، از اون یکی طرف آینده مبهم، از اون یکی هم اضطراب که مثل مهمون ناخونده میاد و نمیره. تو سن ۱۸.۱۷ سالگیم چن بیماریو باهم دارم ولی نمیخام ناشکری کنم(خیلیاهم دارن مث من هستن)...خیلی از همسنامو میبینم درگیر کنکور و خوشگذرونی و...هستن ولی من با خانواده دارم بخاطر بیماری هام دست و پنجه نرم میکنم. حیف که ظرفیت تریاک و سیگار ندارم یا استفاده میکردم. شنیدم نباید بیماری هارو به کسی گف ولی من میگم خالی بشم. خداروشکر راضیم و زندگیم میگذرونم شماهم بگذرونین از خدا راضی باشین، خدا بدبختارو دوس داره اینطور شنیدم.
پروف خودمم🎀فمینیست ⚖️ اگه بعد بحث یا دعوا توی تاپیک هاتون شرکت کردم یا ریپلای زدم به این معنی نیست که عاشقتون شدم یا از رفتارم پشیمونم فقط اسم کاربری هاتون یادم نمیمونه
قلم در دست من می نگارد🌱 نویسنده ی رویا های ابریشمی؛ناز کنی ، نظر کنی ، قهر کنی ، ستم کنی گر که جفا ، گر که وفا ، از تو حذر نمیکنم ⛅️ قسم میخورم که از زیبایی او چیزی درک نمیکردم اما دوست داشتم که وقتی این طور در مقابل من میایستد تماشایش کنم.☁️🪽