تا وقتی که

منم هفته پیش رفتم دکتر همکلاسی دوران راهنماییم رو دیدم الان من شناسنامه ۳۰ سالمه ولی اون دوستم انگار بهش میخورد ۲۰ ساله باشه و من ۵۰ ساله اینقدر خجالت کشیدم وقتی که دیدمش خودمو زدم به اون راه نمیدونم منو شناخت یا نه

چند سالته مگه؟

محدودیت هات رو نمیدونم اما اگر از دید یه ادم باتجریه تر از خودت بخوام بهت بگم بعضی از محدودیت ها درواقع به نفع خودته و بعدها متوجه اش میشی.

منم مثل تو بودم اگه اسم بیرون رفتن یا با دوستام بیرون رفتن رو جلوی مامانم میآوردم انگار قتل کردم

تا اینکه چند بار یواشکی بدون اینکه بهش بگم رفتم یعنی گفتم دارم میرم خونه فلانی که مامانم بهش اعتماد داشت و رفتم بیرون بعد چند وقت بعد توی یه فرصت مناسب بهش گفتم من اونموقع ها اینکارو میکردم ولی دیدم که خیلی براش عادی شده بود اینکه من خودم رفتم انگار دیگه سختی کار و ریخته بودم با اینکه دفعه های بعدم بیرون رفتن یکم با دعوا و بحث بود ولی مثل قبلش نبود

ببین مامان من خیلی توی همه چیز سختگیر تر بود تازه خیلی از مامانم تو بزرگتره یعنی واقعا شکاف نسل های واقعی بین منو مامانمه ولی وقتی باهاش حرف زدم خیلی چیزایی گه فکر میکردم هیچ وقت قبول نمیکنه رو قبول کرد فقط باید خیلی زیاد به طور متوالی حرف بزنی شاید به روزای مثلا مخالفت کنه اصلا بحث و قطع کنه نذاری حرف بزنه ولی بالاخره روش تاثیر میذاره

مامانامون مث همن😂😂

نه بهتر نیست.

من تک فرزند بودم و مادرم رومن مخصوصا چون دختر بودم خیلی حساسیت داشت.

تا یه سنی نمیزاشت تنها جایی برن حتی خونه خالم اونموقع فکر میکردم زیادی حساسه . الان همیشه که یادم میاد ازش ممنونم که انقدر احتیاط میکرد و مراقبم بود.

البته از سنی که عاقل شده بودم دیگه زیاد سخت نمیگرفت

من ۱۹ سالمه ولی از ۱۷ سالگی اینا داشتم مجاهدت ميکردم حتی یه روزی خواب نمیدیدم مثلا تنها برم تهران یا با دوستم برم مسافرت ولی ازش قول گرفتم بعد کنکورم با دوستم دوتایی بریم مسافرت😭😂 ولی باور کن خیلی زحمت کشیدم یعنی روزایی وبده که خودمو زدن یا گریه کردم یا جیغ و داد شده البته همیشه نه همیشه راه مذاکره رو پیش گرفتم بهترین کار اینه که حرف بزنی و حداقل یه دوست معتمد مامانت پیدا کنی یا حداقل مثلا دختردایی یا یا دخترخاله چیزی