کمک کنید

چه کمکی؟

فلسفه رو نباید مثل یک رمان خوند؛ باید باهاش مباحثه کرد.

برش به قطعات کوچک: متون فلسفی سنگین هستند. هر پاراگراف رو به عنوان یک واحد فکری مجزا در نظر بگیرید. حاشیهنویسی هدفمند: در کنار متن اصلی، این سوالات رو بنویسید: ادعا : فیلسوف دقیقاً چه چیزی رو داره ادعا میکنه؟ استدلال : شواهدی که برای حمایت از ادعا ارائه میده چیه؟ (اینجا میتونید منطق ریاضی رو هم ببینید!) مفروضات : فیلسوف چه چیزهایی رو بدون اثبات پذیرفته در نظر گرفته؟ (اینها اغلب نقاط ضعف یا نقاط عطف بحث هستند.) مخالف اصلی : این دیدگاه در مقابل چه دیدگاه دیگری مطرح شده؟

ارتباط بین ایدهها: یک دفترچه (یا بهتر، یک کاغذ بزرگ!) بردارید و یک نقشه ذهنی از مفاهیم کلیدی بکشید. مثلاً اگر در حال خواندن دکارت هستید، “من میاندیشم، پس هستم” رو در مرکز بگذارید و شاخههایی برای دوگانگی ذهن/بدن، شک روشمند، و ایده آلها ترسیم کنید و ارتباط هر کدام رو با مرکز مشخص کنید. مقایسه دیدگاهها: وقتی دو فیلسوف دیدگاههای متناقضی دارند (مثلاً اسپینوزا و لاک درباره ذات انسان)، یک نمودار مقایسهای رسم کنید که تفاوتهاشون رو در محورهای مشخص (مثل جوهر، آزادی، شناخت) نشون بده.بحث با خودتان یا دیگران: مفاهیم فلسفی رو با صدای بلند برای خودتون توضیح بدید. اگر دوست یا همکلاسیای دارید که به این مباحث علاقه داره، بهترین کار اینه که باهاش بحث کنید. وقتی مجبور میشید دیدگاهتون رو دفاع کنید یا اشکالتراشی کنید، درک شما به سطح بالاتری میرسه. نوشتن خلاصههای کوتاه: به جای خلاصه کردن یک فصل، سعی کنید هر نظریه رو در قالب یک پاراگراف کوتاه (حداکثر ۵ جمله) بنویسید، طوری که انگار قراره اون رو به عنوان یک توییتر فلسفی منتشر کنید!

تو که هنوز توضیح فسلفه رو نخوندی...

الان میگم

به جای اینکه سراغ مسائل پیچیده برید، مطمئن بشید که پایههای هر مفهوم رو کاملاً درک کردید.

چرا؟: قبل از حفظ کردن هر قضیه یا روش حل، بپرسید: “این مفهوم از کجا اومده؟” و “چرا این کار جواب میده؟”. مثلاً در حساب دیفرانسیل، درک شهودی حد و مفهوم گرایش به یک نقطه، از خود مشتقگیری مهمتره. استفاده از استعارههای بصری: ریاضیات ذاتاً انتزاعیه. سعی کنید برای مفاهیم انتزاعی، مدلهای ذهنی و بصری بسازید. مثلاً مشتق رو شیب لحظهای یک تابع، یا انتگرال رو مساحت زیر نمودار تصور کنید

حل مسئله دستهبندیشده: ابتدا مسائلی رو حل کنید که مستقیماً با قضیهی جدید کار دارن. اما حیاتیترین بخش اینه که بعد از مدتی، سراغ مسائل ترکیبی برید که مفاهیم قدیمی و جدید رو با هم قاطی میکنن. این کار مغز رو مجبور میکنه که بین اطلاعات جابجا بشه و اتصالهای عصبی قویتری بسازه. تکنیک فاینمن : این بهترین ابزار برای فهمیدن اینکه واقعاً یه چیزی رو بلدید یا نه. مفهوم رو یاد بگیرید. سعی کنید اون رو طوری برای یک فرد کاملاً مبتدی (یا حتی یک سیبزمینی!) توضیح بدید. هر جا گیر کردید، برگردید به منبع و اون قسمت رو دوباره یاد بگیرید. توضیحات خودتون رو سادهتر کنید تا کاملاً روان بشه.به جای اینکه سراغ مسائل پیچیده برید، مطمئن بشید که پایههای هر مفهوم رو کاملاً درک کردید.

خواهش میکنم گلم