پــروردگارا . . .
در ثانيه هاي نااميدي ، پاهايم ،
از حرکت ميايستند ؛
دلم از خواستن تهي ميشود ؛
اما دستانم باز هم به سمت توست . . .
خداي من . . .
تا تو را دارم و دلي که صدايت ميزند ؛
نا اميد نخواهم بود.
ميدانم هميـن روزها مثل هميشه ،
نگاه مهربانت مرهم
خستگي هايم خواهد شد . . .
مهربان من...
مي دانم که تو فراموشم نکرده اي ؛
همين روزها باز هم،
مات و مبهوت تمام نشانه هايت ميشوم.
نشانه هايي که آرام مي کنند دلم را . . .
خدايـا . . .
من صدايت مي زنم چرا که
جز خودت هيچکس را
گره گشاي مشکلاتم نميدانم.
من “تو” را دارم و دلي که .
يقين دارد به بودنت . . .
يقيني که آرامم مي کند :
يقين دارم خـدايم مرا رهـا نخواهد کرد
☘
