آیه ۲۷ سوره مبارکه شوری به یکی از اسرار حکمت الهی در مسئله روزی اشاره میکند.
خداوند متعال به دلیل علمی که به احوال بندگانش دارد، روزی را بر اساس مصلحت و حکمت تقسیم میکند، نه صرفاً بر اساس خواسته یا استحقاق ظاهری. اگر خداوند روزی را برای همه به صورت گسترده باز کند، بسیاری از مردم به دلیل طبیعت انسانی، طغیان کرده و در زمین به ظلم و تجاوز روی میآورند.
"وَلَوْ بَسَطَ اللَّهُ الرِّزْقَ لِعِبَادِهِ لَبَغَوْا فِي الْأَرْضِ" (و اگر خدا روزی را برای بندگانش گشایش دهد، مسلماً در زمین سرکشی و ستم میکنند):
این بخش به یک حقیقت روانشناختی و اجتماعی اشاره دارد. بسیاری از انسانها وقتی به ثروت و قدرت فراوان میرسند، دچار غرور و طغیان میشوند. این سرکشی میتواند به صورت ظلم به دیگران، فساد، استکبار و فراموشی خدا و وظایف انسانی بروز کند.
"وَلَٰكِنْ يُنَزِّلُ بِقَدَرٍ مَا يَشَاءُ" (ولی به مقداری که بخواهد نازل میکند):
خداوند بر اساس حکمت و مشیت خود، روزی را به اندازه و حسابشده نازل میکند. گاهی فقر و گاهی غنا هر دو میتوانند آزمایش باشند.
گاهی ما انسانها آرزوی ثروت و وسعت رزق داریم، اما نمیدانیم که شاید همین ثروت زیاد مایه نابودی دین و دنیای ما شود.
سؤال: اگر توسعه رزق سبب طغيان است، پس چرا به گروهى توسعه داد و طغيان هم كردند؟
برنامهها و سنّتهاى الهى متعدّد و داراى مراحلى است. همان گونه كه كنترل رزق براى جلوگيرى از فساد يك سنّت عمومى است، توسعه رزق و مهلت دادن به مرفّهان نيز يك سنّت است كه براى آزمايش بكار مىرود.
