این روزا، بیشتر همو بغل کنیم و آگاهانهتر حواسمون به رفتارهامون باشه!
توی غم و بحران، مغز و بدن به حالت بقا میرن؛ یعنی آدم تمرکز نداره، گیج و بلاتکلیفه...
پس توی این شرایط، ما آدمها بیشتر از هر چیزی به حسِ امنیت نیاز داریم؛ به حضور، توجه و این که بفهمیم «تنها نیستیم»
محبت کلامی و فیزیکی
مثل در آغوش گرفتن یا گفتنِ «کنارتم» کمک میکنه سیستم عصبی آرومتر بشه و فشار روانی پایین بیاد.
وقتی بدن آروم میشه، ذهن هم کمکم فرصت جمعوجور کردن خودش رو پیدا میکن
از اون طرف، حرفهای فکر نشده، قضاوت کردن یا نصیحتهای نابجا حتی اگه از سر دلسوزی باشه، میتونه ناخواسته نمک روی زخم باشه و حسِ تنها موندن رو تشدید کنه!
محبت قرار نیست درد رو حذف کنه یا بگه «چیزی نیست»؛
کاری که میکنه اینه که تحمل درد رو انسانیتر میکنه. انگار تحمل رنج، توی رابطه تقسیم میشه.
به همین دلیل، این روزها مهربونیِ آگاهانه و بودنِ مسئولانه کنار هم، یکی از سادهترین و در عین حال مؤثرترین راههای مراقبت از همدیگر است
