ینی بپذیرم که صب تا شب تنها تو خونه بمونم ؟ بپذیرم که تا اخر عمرم همینطور تنها بمونم؟بپذیرم که هیچ وقت بچه نداشته باشم؟ بپذیرم که بیرون بچه میرم حسرت بخورم و صدام در نیاد؟ بپذیرم که هدف از زندگیم شام و ناهار پختن و تنهایی و هفته ای دوبار کلاس های بیخود رفتنه؟نمیتونم بپذیرم دارم خفه میشم از درد
من همرو با هم دیدم
کتک کاری
بی پولی و فقر مطلق
خیانتای پدرم
بی مهری و تحقیرای مادرم
ازدواج با یه ادم خیانتکار و فقیر که عقیمم هس و نمیزاره سرکارم برم که حداقل خودم یه کاری کنم برا خودم
من زندگیم سیاهی مطلقه
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز