با این سنم ارزوهام خاک کردم بعد این چطور زنده بمونم وقتی توسط مادر و پدر و دوست و اشنا قضاوت میشم که به درد نخور و علاف بود چطور زنده بمونم تا گلو پر بغضم اندازه یه دنیا حرف دارم ولی اخه چی بگم که بفهمید
از غم ناگفته در جوانی صدسالم شده گرچه خنده به لب دارم غصه ام بی انتهاست