من و شوهرم در دامی از زندگی پرتنش گرفتار شدیم؛
نه از نخستین روزها،
بلکه آرامآرام،
با تصمیمهایی که اشتباه بودند،
با زخمهایی که دیده نشدند،
با سخنانی که یا نگفته ماندند
یا وقتی گفته شدند، دیگر دیر بود.
او مردی لحظهای بود؛
با خشمهایی ناگهانی،
با تصمیمهایی بدون گفتوگو،
با مرزهایی که برای من زود شکست،
اما برای دیگران—مادرش، خواهرانش—محکم و غیرقابل عبور باقی ماند.
او بلد نبود امنیت بسازد،
بلد نبود آرام بماند،
بلد نبود وقتی قلبم لرزید، پناهی باشد
الان جداشدین؟
و من... من اشتباه دیگری کردم.
خواستم او را تغییر بدهم،
با فشار، با مقابله، با دهنبهدهن شدن
او را وادار کنم شبیه تصویری شود که در رؤیاهایم ساخته بودم؛
رؤیای یک زندگی مشترک باکلاس، با احترام، با آرامش.
من فقط حداقلها را خواستم:
احترام، ثبات، توجه، امنیت عاطفی.
میخواستم اولویت باشم،
میخواستم پشتوانهای داشته باشم،
میخواستم همسرم پشتم باشد.
اما او یا نمیفهمید،
یا نمیخواست بفهمد،
یا آنقدر مطمئن بود که من میمانم
که نیازی به فهمیدن نمیدید.
مشکلات ما از وابستگی او به خانوادهاش آغاز شد؛
آنها توقع داشتند اولویت باشند،
انتظار حمایت مالی و عاطفی از او داشتند،
و شوهرم تحت سلطه و کنترل آنها بود.
وقتی دیدم بیشتر به خانوادهاش توجه میکند، حسادت در جانم شعله کشید،
و همان حسادت، سرچشمهی دعواها و کشمکشها شد.
مادرش نقش اساسی در هر کشمکش ما داشت،
او و خانوادهاش با توقعات بیپایانشان فشار میآوردند
شوهرم بار مالی همه خانواده را بر دوش میکشید.
اما من دیر فهمیدم که این دیگر به من ربطی ندارد.
او کنار من خشن بود،
و کنار دیگران آرام.
او مرا مقصر جلوه میداد
وقتی اعتراض میکردم،
و با همین مهارت،
مسئولیت رفتارهای خودش را از دوشش برمیداشت.
وقتی من از درد حرف میزدم،
او از «زیادهخواهی من» میگفت.
وقتی من امنیت میخواستم،
او آزادی بیحد و مرز خود را حق مسلم خود میدانست.
من میتوانستم آرامتر باشم،
میتوانستم سکوت خردمندانهتری داشته باشم،
میتوانستم خانه را امنتر نگه دارم،
کمتر بجنگم،
کمتر کینه به دل بگیرم...
اما این فقط نیمی از حقیقت است.
نیم دیگرش این است که
او هم میتوانست مردانهتر بایستد،
مرز بگذارد،
احترام نگه دارد،
و زندگی را به میدان قدرتنمایی تبدیل نکند.
