هرچقد میخوام به خودم حس خوبی داشته باشم بازم یادم میاد که خیلیا غیرمستقیم بهم گفتن زشت
حتی یه پسره هم بهم فهموند که زشتم
واقعاهم هستم
ادم یک بار بهش بگن میگه عیب نداره دوبار بگن باز میگی اشکال نداره شاید سلیقش نیست ولی دیگه از بار دوم به بعد ادم باور میکنه خب
چقد بعضیا بی رحمن اخه
دبیرستان که بودم یکی از همکلاسیام یهو برگشت گفت چقد زشت میخندی البته بعدش گفت شوخی کردم و اینا ولی من هنوز که هنوزه بعد از هفت سال نتونستم از ته دل بخندم چون حس میکنم خنده هام زشته
کاش بعضیا بدونن یه حرف ساده شون ممکنه هف سال ده سال اصن کل عمر اون طرف رو تحت تاثیرقرار بده
من حتی درونمم زیبا نیست اصلاهم مهریون نیستم که حداقل دلم به درون زیبام خوش باشه
به چشم دیدم ادمای زیبا چقد خوشبخت ترن
ادمای زشت همیشه قضاوت و مسخره میشن...
